Wakacyjny Portal Czasowy – scenariusz na zakończenie roku szkolnego

W ostatni dzień szkoły dzieje się coś niezwykłego — tajemniczo znikają Klucze do Wakacji! Aby uratować lato, Profesor Wacław Wakacjusz wysyła uczniów w pełną przygód podróż przez niezwykłe światy. Na ich drodze staną księżniczki, smok, zabawne roboty i tajemnicza Wróżka Wakacjuszka. Każda kraina skrywa wskazówkę prowadzącą do rozwiązania zagadki. Czy bohaterowie odnajdą wszystkie 3 klucze i zdążą uratować wakacje, zanim będzie za późno?

Autorski scenariusz na zakończenie roku szkolnego

„Wakacyjny Portal Czasowy” to autorski scenariusz na zakończenie roku szkolnego dla uczniów młodszych klas szkoły podstawowej. Przewidziany jest dla 18 aktorów, z możliwością łatwego dostosowania go do mniejszej lub większej ich liczby. Pełna humoru, ruchu i interakcji fabuła angażuje wielu uczestników, rozwija wyobraźnię i kończy się pozytywnym przesłaniem o sile współpracy oraz radości z nadchodzącego lata.

W przedstawieniu można wykorzystać proste, efektowne rekwizyty, takie jak kartonowe klucze, elementy strojów (korony, peleryny, opaski, skrzydełka, elementy „robotyczne”), a także drobne przedmioty sceniczne (np. mapa pirata, książka, zegar, symboliczne ogniste „płomienie” smoka). Scenografia może być łatwa do przygotowania i zmienna – tło szkolne na początku i końcu, a pomiędzy nimi kolorowe dekoracje symbolizujące kolejne światy (zamek, kosmos, plaża), uzupełnione o muzykę i światło, które podkreślą atmosferę każdej sceny.

Piosenki wakacyjne ujęte w scenariuszu

Scenariusz został wzbogacony o autorskie piosenki wakacyjne, stylistycznie dopasowane do poszczególnych etapów fabuły, które podkreślają klimat odwiedzanych światów i angażują dzieci we wspólny śpiew. Uzupełnieniem jest także utwór instrumentalny wraz opisem prostej choreografii robotów. Taniec oparty jest na rytmicznych, mechanicznych ruchach, które są łatwe do opanowania przez najmłodszych, a jednocześnie efektowne wizualnie.

👉 Wszystkie potrzebne materiały do przygotowania tego przedstawienia – czytelnie opracowany tekst scenariusza, pliki edytowalne, teksty poszczególnych ról, nagrania piosenek, podkłady muzyczne mp3 znajdziesz w Pakiecie Wakacyjny Portal Czasowy

Wakacyjny Portal Czasowy – Scenariusz na zakończenie roku szkolnego

SPIS TREŚCI
Scena I – Sala lekcyjna
Scena II – Niecodzienne spotkanie
Scena III – Średniowieczna przygoda
Scena IV – Świat robotów
Scena V – Wyspa słonecznej przygody
Scena VI – Finał

SCENA I – SALA LEKCYJNA

*Na scenie ustawione są ławki i krzesła, jak w sali lekcyjnej. Na krzesłach siedzi sześciu uczniów, wśród nich także Łobuz (ma na sobie czapkę z daszkiem, luźne dresy itp.) oraz Kujonka (nosi okulary i schludną spódniczkę, ma splecione dwa warkocze i zawiązane kokardy). Wszyscy mają przed sobą otwarte zeszyty, a w rękach trzymają długopisy. Starają się skupić na zadaniu domowym.*

Uczeń 1:

– Ehhhhh… Też macie wrażenie, że lekcje ciągną się już naprawdę w nieskończoność? Siedzimy tu już chyba jakieś kilkanaście godzin!

Uczeń 2:

– No właśnie! Nie chciałem tego mówić na głos, ale na serio – czuję się, jakby czas się zatrzymał! Oczywiście na naszą niekorzyść…

Uczeń 3:

– A poza tym jest taka piękna pogoda, a my musimy siedzieć w tej szkole… I tak już mój mózg nie przyjmuje żadnych nowych informacji właściwie od początku czerwca.

Kujonka:

– Nie narzekajcie tyle. Co zrobić – musimy jeszcze aż do konferencji robić wszystko, co nam nauczyciele każą. Chyba nie chcecie powtarzać drugi raz tej samej klasy?! Z tego co wiem, Franek, to ty i tak masz wystarczająco dużo zagrożeń w tym roku. Lepiej nie rób sobie dodatkowych kłopotów…

Łobuz:

– Nie interesuj się! Jakbyś chciała wiedzieć, to już poprawiłem oceny z wszystkich przedmiotów. A przynajmniej w ciągu roku nie musiałem ślęczeć nad książkami tyle czasu co ty, kujonko!

*Pozostali uczniowie śmieją się głośno w ślad za Łobuzem.*

Uczeń 4:

– Spokój! Olga ma rację. Nie mamy wyjścia, musimy zrobić zadanie. Pamiętacie? Mamy przepisać do zeszytu taki krótki tekst. To nie powinno zająć nam dużo czasu. Chodźcie, zrobimy to razem. Będziemy mieć wtedy większą motywację.

PIOSENKA „Niech przyjdą w końcu wakacje!”

sł. Kalina Rokosz, muz. Michał Witek

1. Czas się dłuży w szkolnej ławce
Nie chcę, ale jednak ziewam
Tak naprawdę w wyobraźni
Po zielonej trawce biegam!

Ref.: Niech przyjdą w końcu wakacje!
Czemu ociągają się?
Wypatruję ich przez okno…
Ja tak bardzo, tak bardzo już wakacji chcę! / x2

2. Już tak długo trwa nauka
To naprawdę jest wysiłek!
Wszyscy zgodzą się uczniowie
Przyszedł czas na odpoczynek!

Ref.: Niech przyjdą w końcu wakacje!… / x2

3. Chociaż lubię moją szkołę
W niej cudowne spędzam chwile
Jednak marzę o podróży
Muszę wreszcie kupić bilet!

Ref.: Niech przyjdą w końcu wakacje!… / x2

Łobuz:

– Ale przecież to jest absurd, żeby tak męczyć uczniów, gdy na zewnątrz jest 30 stopni Celofana!

Pozostali uczniowie:

– Celsjusza, ośle!

Łobuz:

– Dobra tam, wszystko jedno. Przecież naprawdę chyba czas się zatrzymał. Już powinny być wakacje! Może istnieje jakieś czarodziejskie zaklęcie, żeby je przyspieszyć?!

*Niegrzeczny uczeń wchodzi na ławkę. W wersji nieco mniej „odważnej” może po prostu wstać i mówić z zaangażowaniem.*

– Tik-tak, tik-tak, zegar tyka
Niech lato wyskoczy z mojego guzika!
Plim-plam-plum i szuru-bur
Niech wakacje wyskoczą z chmur!
Bim-bam-bom i triki-trach
Niech plecaki idą spać!
Fiki-biki, fiku-miku
My nie chcemy już piórników!
Czar-marary, plum-bum-bum
Niech wakacji zabrzmi szum!

Nic się nie dzieje… No dalej spróbujcie razem ze mną! Może więcej osób musi o to poprosić!

*Wszyscy wstają i mówią głośno i z zaangażowaniem. Łobuz wymachuje długopisem, niczym magiczną różdżką.*

Wszyscy:

– Tik-tak, tik-tak, zegar tyka
Niech lato wyskoczy z mojego guzika!
Plim-plam-plum i szuru-bur
Niech wakacje wyskoczą z chmur!
Bim-bam-bom i triki-trach
Niech plecaki idą spać!
Fiki-biki, fiku-miku
My nie chcemy już piórników!
Czar-marary, plum-bum-bum
Niech wakacji zabrzmi szum!

Łobuz:

– WAKACJONUM!!!

SCENA II – NIECODZIENNE SPOTKANIE

*Kiedy uczniowie skończą wypowiadać zaklęcie, na scenę wchodzi Profesor Wacław Wakacjusz – starszy pan, nieco roztargniony, może być nietypowo ubrany. Rozgląda się wokoło, jakby czegoś szukał. Mówi do uczniów z przesadną, przerysowaną uprzejmością.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Hmmm… Przepraszam bardzo, moi drodzy, ale wygląda na to, że się zgubiłem… Bardzo, ale to bardzo uprzejmie przepraszam jeszcze raz za najście, nie będę już dłużej was niepokoił. Dobrego dnia!

*Odwraca się i ma zamiar odejść, ale uczniowie go zatrzymują.*

Łobuz:

– Zaraz, zaraz, nie tak prędko! Kim ty właściwie jesteś? Nigdy nie widziałem cię w naszej szkole…

Kujonka:

– Może to nasz nowy nauczyciel? Siostra mi mówiła, że niedługo ma się pojawić nowy pan od fizyki!

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Och! Od fizyki, powiadasz? Ja akurat nigdy nie byłem zbyt dobry z fizyki… Zajęcia o zasadach Newtona były dla mnie tak nudne, że aż z ziewania prawie mi zawiasy ze szczęki wypadły!

*Śmieje się ze swojego żartu donośnie, ale uczniowie patrzą ze zdziwieniem.*

– A przecież można by było uczyć o Newtonie w przyjemny sposób! Wiedzieliście, że podobno opatentował on kamień filozoficzny i eliksir życia?

Uczeń 1:

– Opaten-co?

Uczeń 2:

– I co to jest ten kamień filozoficzny?

Uczeń 3:

– My nie mieliśmy jeszcze fizyki!

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Ach, to zmienia postać rzeczy.

*Zwraca się do Kujonki.*

– W każdym razie dziewczynko, dziękuję za komplement. Naprawdę wyglądam jak pan od fizyki?

*Wyciąga małe lusterko z kieszeni i przegląda się w nim z nieskrywaną dumą.*

– To chyba znaczy, że wyglądam bardzo mądrze, prawda? No powiedzcie!

Uczniowie:

– Tak, wygląda pan bardzo mądrze!

Uczeń 4:

– Ale skąd tak właściwie pan się tu znalazł?

Profesor Wacław Wakacjusz:

– I to jest bardzo dobre pytanie! Na co dzień zwykle znałem odpowiedzi na pytania, które mi zadawano, ale ty mój drogi dokonałeś czegoś do tej pory niespotykanego! Otóż odpowiedź na twoje pytanie brzmi: nie mam pojęcia!

Kujonka:

– No, ale jak to? To skąd pan przyszedł i w jakim celu?

*Łobuz zwraca się do Kujonki, nie do wszystkich.*

Łobuz:

– Aleś ty głupiutka! Przecież widać od razu, że staruch ma Alcjeltera!

Kujonka:

– Jak już to Alzheimera, ale nie wydaje mi się. Mam wrażenie, że ta sprawa jest powiązana z twoim zaklęciem…

Profesor Wacław Wakacjusz:

– No dobrze, zdradzę wam sekret, ale nie mówcie nikomu! Dobrze wam z oczu patrzy, grzeczne dzieci jesteście, to chyba mogę wam zaufać… Otóż – sprawa jest taka, że ja zarządzam otwieraniem i zamykaniem wakacyjnego portalu czasowego.

*Nastaje chwila ciszy, uczniowie patrzą na siebie z niedowierzaniem.*

Uczniowie:

– Co?! Jak to?!

Uczeń 1:

– Niech nam pan powie coś więcej!

*Profesor się denerwuje i już zamierza znowu odejść.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– A dlaczego tak się dopytujecie?! No! Wracać do nauki! Nie słyszeliście, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła?!

Uczeń 2:

– Ale proszę pana… No bo jest taka sprawa…

Uczeń 3:

– Tuż przed pana przybyciem tak właśnie rozmawialiśmy między sobą, że nie możemy doczekać się wakacji i w ogóle…

Kujonka:

– A Franek wykrzyczał zaklęcie przywołujące wakacje!

*Kujonka wskazuje na Łobuza palcem obwiniającym gestem. Profesor patrzy ponuro na Łobuza i mówi dopiero po chwili.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Co takiego?!

Kujonka:

– Tak, to jego sprawka!

*Łobuz nieśmiało spuszcza głowę. Profesor zaczyna gorączkowo szukać czegoś w kieszeniach.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Zaklęcie przywołujące wakacje?…

*Łobuz mówi ze skruchą.*

Łobuz:

– Ale ja nie chciałem zrobić nic złego…

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Ty nicponiu! Nawet nie wiesz, co zrobiłeś! Chcąc przyspieszyć wakacje, wybudziłeś mnie z mojego snu zimowego. Zostałem uruchomiony do działania zbyt szybko, a z tego pośpiechu zgubiłem pęk kluczy, którym można aktywować wakacyjny portal czasowy!

Uczniowie:

– O nie! I co teraz będzie?

*Profesor mówi wolno, dramatycznym tonem.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Już nigdy nie będzie wakacji!

Łobuz:

– Ja naprawdę nie chciałem zrobić nic złego! Zresztą… Oni mi pomagali! Mówili zaklęcie razem ze mną!

*Wskazuje na pozostałych uczniów.*

Kujonka:

– Nie zwalaj na nas. Dobrze wiemy, kto doprowadził do tej sytuacji. Panie Profesorze, ale czy jest może jakiś sposób, aby uratować wakacje?

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Hmmmm… Jest taka możliwość. Choć będzie to od was wymagało wiele poświęcenia i zawziętości…

Uczniowie:

– Jesteśmy gotowi na to poświęcenie!

Uczeń 4:

– Byle tylko przywrócić wakacje!

Profesor Wacław Wakacjusz:

– W takim razie wyślę was do trzech różnych światów. Tam spotkacie moich przyjaciół, którzy nie zawsze są przychylnie nastawieni do obcych… Będziecie musieli odnaleźć trzy klucze i wrócić z nimi do mnie. Będziecie przenosić się na specjalne zaklęcie:

Abrakadabra – zegar gra
Portal czasowy otwiera nam!
Wiruj przygodo, chwilo trwaj
Drzwi do nowego świata daj!

Powtórzcie za mną.

Uczniowie:

– Abrakadabra – zegar gra
Portal czasowy otwiera nam!
Wiruj przygodo, chwilo trwaj
Drzwi do nowego świata daj!

*Rozbrzmiewa specjalny efekt dźwiękowy. Uczniowie zaczynają się obracać wokół własnej osi. Na razie jeszcze powoli.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Bardzo dobrze, jesteście gotowi, aby wyruszyć.

Uczeń 1:

– Niech nam pan jeszcze zdradzi swoje imię i nazwisko, abyśmy mogli się na nie powołać w razie kłopotów.

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Jestem Profesor Wacław Wakacjusz!!!

*Uczniowie bardzo szybko kręcą się kilka razy i schodzą ze sceny podczas specjalnego efektu dźwiękowego. Następuje zmiana scenerii i rozbrzmiewa średniowieczna muzyka.*

SCENA III – ŚREDNIOWIECZNA PRZYGODA

Uczeń 2:

– Hej! Jesteście cali?! Jakie to było dziwne uczucie! Takie mrowienie w całym ciele!

Uczeń 3:

– A więc to tak się czuje przenoszenie w czasie…

Uczeń 4:

– W czasie i w przestrzeni! Zobaczcie! Jakie piękny zamek…

*Uczniowie rozglądają się dokoła.*

Kujonka:

– Rzeczywiście… Wygląda zdecydowanie, jak średniowieczny zamek warowny. Taki w którym mieszkali rycerze.

Łobuz:

– Skąd ty wiesz o takich rzeczach? A zresztą… Nie popisuj się. Idziemy sprawdzić.

Kujonka:

– Interesuje mnie historia. Gdybyś ty też się czymś interesował, z pewnością miałbyś większą wiedzę o świecie.

*Kujonka mówi do Łobuza z przekąsem. W tle słychać rozmowy.*

Łobuz:

– Cicho! Słyszeliście? Ktoś idzie! Schowajmy się!

*Uczniowie chowają się za dekoracją zamku. Na scenę wchodzą trzy Księżniczki.*

Księżniczka 1:

– Pusto dziś w zamkowych salach
Dziwna cisza wokół trwa
Jakby ktoś się tu zakradał
Czy to tylko złudzeń gra?

Księżniczka 2:

– Może wiatr się tu zakręcił?
Może echo figle gra?
Może ktoś się tu ukrywa
No i podsłuchuje nas!

Księżniczka 3:

– Mam przeczucie, siostry miłe
Że ktoś słucha naszych słów
Może goście zagubieni
Wprost z krainy dziwnych snów!

Księżniczka 1:

– Jeśli ktoś tu jest naprawdę
Niech się wcale nie obawia
Gości miło powitamy
To jest dla nas ważna sprawa

Księżniczka 2:

– Wyjdźcie śmiało, bez obawy!
My nie groźne przecież trzy!
Chętnie was poznamy w zamku
No, pokażcie się nam dziś!

*Uczniowie wychodzą z ukrycia.*

Księżniczka 3:

– Ach, więc dobre to przeczucie!
Mamy gości w zamku swym!
Chyba los was tutaj przywiódł
I to wcale nie są sny…

Księżniczka 1:

– Pewnie klucz odnaleźć chcecie
Tu możecie dostać go
Ale czeka was spotkanie…
Tam, gdzie w zamku czyha zło!

Księżniczka 2:

– W zamku mieszka smok zielony
Trochę straszny, trochę nie
Pewnie zada wam zagadkę
Lecz czy odważycie się?

Księżniczki:

– Chodźcie z nami, nie zwlekajcie
I odrzućcie wszelki strach
Smok wakacyjny klucz przekaże
Jeśli dobrze pójdzie wam!

*Księżniczki i uczniowie chodzą wzdłuż sceny, najlepiej na tle podkładu instrumentalnego kojarzącego się z dawnymi epokami. Na scenę wchodzi smok.*

Smok:

– Kto mnie budzi? Kto tu chodzi?
Kto po zamku moim brodzi?
Czy to rycerz? Czy to duch?
Może dzieci? Tup, tup, tup!
Jam jest smok, co klucza strzeże
Nie oddaję go nikomu
Chyba, że ktoś spryt okaże
I odpowiedź dobrą wskaże
Ma okładkę, kartki ma
Każdy z was ją dobrze zna
Uczy, bawi w każdy dzień
Mówcie szybko – co to jest?!

*Uczniowie konsultują się po cichu między sobą, a następnie razem wykrzykują odpowiedź.*

Uczniowie:

– Książka!

Smok:

– Ma wskazówki, lecz nie drogę nam wskazuje
Czas odmierza i się niczym nie przejmuje
Wisi na ścianie albo na ręce
Co to takiego? Mówcie czym prędzej!

*Uczniowie proszę o podpowiedź publiczność. Następuje humorystyczna interakcja z widzami.*

Uczniowie:

– Zegar!

Smok:

– Latem świeci, grzeje nas
Z nim przyjemniej mija czas
Wielki okrąg na niebie gra
Kto na zagadkę odpowiedź zna?

*Uczniowie mogą powtórzyć interakcję z publicznością, prosząc o podpowiedź.*

Uczniowie:

– Słońce!

Smok:

– Brawo, brawo, mądre głowy!
Każdy z was już jest gotowy
Spryt i wiedzę posiadacie
Więc nagrodę otrzymacie
Oto klucz należący do profesora Wacława Wakacjusza.

*Wręcza im klucz.*

– A gdy portal już się zjawi
Niech was dalej w świat prowadzi!

*Uczniowie, Księżniczki i Smok wspólnie śpiewają piosenkę.*

PIOSENKA „Tak działa świat”

sł. Kalina Rokosz, muz. Michał Witek

1. Coraz więcej potrafimy
Bo od września się uczymy
Coraz więcej rozumiemy
Teraz wreszcie odpoczniemy!

Ref.: Tak działa świat od tylu lat
Na pilnych uczniów czeka nagroda
Nauki czas zakończył się
Teraz wakacje to nasze droga!

2. Kilka książek przeczytanych
Sto piosenek zaśpiewanych
Mnóstwo wiedzy w głowach mamy
Na wakacje już czekamy!

Ref.: Tak działa świat od tylu lat…

3. Jesień szybko nam minęła
Zimy też już dawno nie ma
W czerwcu lato przywitamy
A zeszyty dziś chowamy!

Ref.: Tak działa świat od tylu lat…

SCENA IV – ŚWIAT ROBOTÓW

*Wszyscy schodzą ze sceny, następuje zmiana scenerii. W tym czasie rozbrzmiewa elektroniczna, współczesna muzyka instrumentalna. Następnie uczniowie wchodzą na scenę i podczas wypowiadania zaklęcia kręcą się wokół własnej osi.*

Uczniowie:

– Abrakadabra – zegar gra
Portal czasowy otwiera nam
Wiruj przygodo, chwilo trwaj
Drzwi do nowego świata daj!

*Na scenę wchodzą roboty w charakterystyczny, „robotyczny”, „zacinający się” sposób. Zatrzymują się przed Uczniami. W swoich wypowiedziach również mogą się zacinać, powtarzać niektóre słowa.*

Robot 1:

– Bzzzzzt! Uwaga! Skanowanie trwa. Namierzyłem nieznane istoty.

Robot 2:

– Pi-pi! Alarm! Kod nieznany!

*Roboty podchodzą do Uczniów i wydaje się, jakby chciały ich złapać lub zaatakować.*

Uczeń 1:

– Hej, spokojnie! Jesteśmy uczniami i przybywamy z rozkazu profesora Wacława Wakacjusza.

Uczeń 2:

– Szukamy klucza, który umożliwi rozpoczęcie wakacji. Nie wiecie, gdzie możemy go znaleźć?

Robot 3:

– Analizuję… Edukacjum…
Czy wy macie wiedzo-mocjum?

Łobuz:

– Wiedzo co?! Wreszcie jest ktoś, kto tak jak ja przekręca słowa…

Robot 4:

– W naszej szkole przyszło-czasu
Nie ma książek ani hałasu

Robot 5:

– Nie mamy zeszytów, nie mamy pisaków
Nie mamy wielkich, ciężkich plecaków
Wszystko wgrywamy prosto do głów
Do tego nie trzeba nam nawet słów!

Kujonka:

– Tak? Naprawdę? To powiedz, ile jest 5 razy 5?

Robot 1:

– 5 razy 5 to 25.

Uczeń 3:

– No dobrze, a co to znaczy „kochać”? Albo co znaczy słowo „przyjaciel”?

Robot 2:

– Bzzzzzzzt! Błąd systemu! Bzzzzzzzzzzzt!

Uczeń 4:

– No właśnie. Tak myśleliśmy. Potraficie liczyć nawet skomplikowane działania matematyczne, ale nie wiecie nic o ludzkich uczuciach.

Uczeń 1:

– Dlatego prawdziwa szkoła z nauczycielami jest niezastąpiona! Nie da się o wszystkim dowiedzieć z Internetu…

Robot 3:

– Aktualizacja systemu trwa!
Wiedza ucznio-ludzi wielką moc ma!

Robot 4:

– Nowy program wgrany już
Oto do wakacji klucz!

*Roboty przekazują klucz Uczniom. Dzieci stają na uboczu i oglądają taniec Robotów.*

SCENA V – WYSPA SŁONECZNEJ PRZYGODY

*Po tańcu Robotów wszyscy schodzą ze sceny, następuje zmiana scenografii. Rozbrzmiewa radosna, wakacyjna muzyka instrumentalna. Uczniowie wchodzą na scenę i kręcą się wokół własnej osi podczas wypowiadania zaklęcia.*

Uczniowie:

– Abrakadabra – zegar gra
Portal czasowy otwiera nam
Wiruj przygodo, chwilo trwaj
Drzwi do nowego świata daj!

*Na scenę wchodzi Pirat – porywcza, humorystyczna postać skupiona wyłącznie na poszukiwaniach skarbu.*

Pirat:

– Arrrrrrrrrrrr! Kto po naszej wyspie krąży? Skąd przybywacie śmiałkowie?

Kujonka:

– Dzień dobry, panie… Yyyyy… Piracie. Jesteśmy uczniami i przybywamy z polecenia profesora Wacława Wakacjusza. Wysłał nas tutaj poprzez portal czasowy. Naszym zadaniem jest odnalezienie klucza, dzięki któremu będzie można rozpocząć wakacje!

Pirat:

– Aaaaa! Czyli wy też szukacie skarbu? Tak jak ja!

Łobuz:

– Ale chwileczkę, może wypadałoby najpierw powiedzieć, gdzie w ogóle jesteśmy?

Pirat:

– Racja, racja. Witam na Wyspie Słonecznej Przygody! Na pewno gdzieś tu jest ukryty wielki skarb!

*Przypomina sobie, że nie powinien był mówić o tym przybyszom. Mówi do siebie na stronie.*

– Och! Ale nie powinienem im tego mówić.

*Zaraz o tym zapomina i skupia się na poszukiwaniach mapy.*

– Gdzieś zgubiłem moją mapę… Muszę ją pilnie odnaleźć! Chyba ktoś z was mi ją ukradł, hmm? Przyznać się!

*Zadaje to pytanie publiczności. Zaczyna wśród widzów poszukiwania mapy.*

Uczeń 2:

– Pomożemy panu szukać.

*Uczniowie również ruszają na poszukiwanie mapy pośród publiczności. Na scenę wchodzi Wróżka. Gdy woła Uczniów, wracają oni na środek. Pirat staje z boku i zdaje się nie być zainteresowany słowami Wróżki.*

Wróżka:

– Drogie dzieci, jestem Wróżka Wakacjuszka.
Nie szukajcie skarbu razem z piratem.
Bo największy skarb to nie złoto, nie srebro, ani skrzynia
Tylko radość, śmiech, wakacje – to prawdziwa jest przyczyna!
Dlatego daję wam nagrodę, którą wyspa dobrze zna
Oto ostatni klucz do wakacji – niech wam szczęście wreszcie da!

*Wróżka przekazuje Uczniom klucz. Uczniom, Wróżka i Pirat wspólnie śpiewają piosenkę.*

PIOSENKA „Wakacyjna samba”

sł. Kalina Rokosz, muz. Michał Witek

1. Z walizkami każdy gna
Podróżować zaczął świat
Okulary ciemne włóż
Kąpielowy załóż strój!

Bo przyszło lato!
Czekałam długo na to…
Być wolnym i robić co chcę!

Ref.: Samba, samba, samba wakacyjna
Tańczę kiedy lato się zaczyna
Wakacyjna rytmy porywają mnie
W każdej chwili tańczyć chcę!

2. Pewnie ręcznik przyda się
I plażową piłkę weź
Spakowany bagaż jest
Możesz lecieć tam gdzie chcesz!

Bo przyszło lato!
Czekałam długo na to…
Chcę pląsać i szaleć co tchu!

Ref.: Samba, samba, samba wakacyjna…

/solo instrumentalne/

Ref.: Samba, samba, samba wakacyjna…

SCENA VI – FINAŁ

*Wszyscy schodzą ze sceny, podczas zmiany scenerii rozbrzmiewa muzyka instrumentalna. Następnie Uczniowie znów pojawiają się na scenie, kręcą się wokół własnej osi wypowiadając zaklęcie.*

Uczniowie:

– Abrakadabra, zegar gra
Portal czasowy otwiera nam
Wiruj przygodo, chwilo trwaj
Drzwi do nowego świata daj!

Uczeń 3:

– Czy to wszystko wydarzył się naprawdę? Chyba jesteśmy znowu w szkole!

Uczeń 4:

– Panie profesorze! Gdzie pan jest? Wróciliśmy!

*Wchodzi Profesor Wacław Wakacjusz.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Słyszę wołanie! Już jestem, już pędzę. Czy misja się udała, drogie dzieci?

Uczniowie:

– Tak, profesorze Wacławie Wakacjuszu. Zdobyliśmy wszystkie trzy klucze.

*Uczniowie przekazują klucze Profesorowi.*

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Zdołaliście nawet odpowiedzieć na trudne zagadki smoka?

Uczniowie:

– Tak!

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Nie skusiła was nauka bez wysiłku, książek i plecaków w robotycznym świecie przyszłości?

Uczniowie:

– Nie!

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Nie zgubiliście się szukając skarbu wraz z piratem?

Uczniowie:

– Nie!

Profesor Wacław Wakacjusz:

– Wspaniale, dzielne dzieci, brawo wam!
Przez światów tyle przeszliście sami!
Rycerze, roboty, wyspa i smok –
Każdy z was zrobił ogromny krok
Bo wiecie dobrze, moi mili,
Nie tylko klucze zdobyliście w tej chwili
Nauczyliście się współpracy, odwagi
A takie skarby są godne pochwały
Ogłaszam więc uroczyście, tu i teraz
Że wakacyjny portal czasowy otwieram!

Wszyscy:

– Zaczynamy wakacje!

*Na scenę wchodzą wszyscy aktorzy i wspólnie śpiewają piosenkę.*

PIOSENKA „Byle na wakacje!”

sł. Kalina Rokosz, muz. Michał Witek

1. Autobusem albo busem
Samolotem ponad płotem
Tramwajami ze schodkami
Samochodem mimochodem

Ref.: Byle prędzej, byle dalej…
Czas wyjechać na wakacje
Wszyscy mówią: „Hej! Przygodo!”
A ja wiem że mają rację!

2. Mały, duży, już w podróży
Pociągami z biletami
Rowerami z kółeczkami
I statkami nad falami

Ref.: Byle prędzej, byle dalej…

3. Kto z ochotą, ten piechotą
Nóżki, nogi, hulajnogi
Wrotki, rolki, deskorolki
Jak kto woli… To nie boli!

Ref.: Byle prędzej, byle dalej…

/instrumental/

Ref.: Byle prędzej, byle dalej…

*Wszyscy wykonawcy kłaniają się. Nauczyciel przedstawia aktorów i dziękuje publiczności za przybycie.*

Autorka scenariusza: Kalina Rokosz
Muzyka: Michał Witek

🟫 Uwaga! Przygotowaliśmy pakiet materiałów niezbędnych do wystawienia tego przedstawienia. W jego skład wchodzi przejrzyście opracowany scenariusz w formacie PDF gotowy do wydruku, edytowalne pliki Word oraz teksty, nagrania i podkłady muzyczne mp3 do wszystkich piosenek. Jest także efekt dźwiękowy oraz muzyka do sceny „Taniec robotów”. Zyskaj komplet matriałów i zorganizuj wspaniałe przedstawienie!
Sprawdź Pakiet